Samen met de Hanzehogeschool ontwikkelen we skills laboratoria in Tanzania. Op zo’n bezoek bereid je je voor, vanzelfsprekend. Hoe moet je je gedragen? In Tanzania vraag je uitgebreid aan iemand hoe het met hem of haar gaat las ik mijn vakantiegids. Niet beperkt tot het wel en wee van de persoon in kwestie maar ook hoe het met de kinderen, kleinkinderen, opa’s oma’s en nichten en neven gesteld is. Er stond niet bij dat deze familieanamnese wordt afgeraffeld en niemand naar het antwoord luistert. De verbazing moet van mijn gezicht te lezen zijn geweest toen we binnen twee minuten al tot zaken kwamen. Over vooroordelen gesproken. Het is niet anders dan onze 'hoe gaat het' waar het enige juiste antwoord 'goed' op is.

Ik kom vooral bij overheidsinstellingen. De gesprekken verlopen in onze ogen chaotisch. Het groeiend ambtenarenapparaat vertaalt zich in overvolle gebouwen met piepkleine kamers. In mijn ogen zijn het meer een soort inloopkasten volgepropt met stapels dossiers waar tussen je plaats mag nemen. In een hoekje van deze kamertjes is plaats gemaakt voor de secretaresse. Veel meer dan een stoel heeft ze niet. Tijdens de besprekingen lopen er allerlei mensen in en uit om iets vragen of een praatje te maken. Mobiele telefoons worden beantwoord waar belangrijke mensen er minimaal twee van hebben. Er wordt Engels en Shwahili door elkaar gesproken. Er wordt druk gediscussieerd. De temperatuur stijgt. Als het raam open gaat dreigt het stadslawaai het gesprek te overstemmen.

En ik... ik geniet. Er spreekt zo veel karakter uit, zo veel passie; het is hartverwarmend!