|
Het aanspreken van ouderen en jongeren verloopt volgens hetzelfde patroon. Als je hen iets vraagt grijpen zij naar hun oren. Meestal begeleid door de vraag “huh?” Jongeren rukken aan de draadjes van hun iPod oordopjes. Tenminste als je boft. Meestal blijft het beperkt tot het trekken aan slechts één draadje. Met hun gedachte bij de muziek (of wat daar voor doorgaat) kijken ze je ernstig verstoord aan.
Ouderen voelen of het oordopje van hun gehoorapparaat nog goed zit of ze frunniken wat aan de geluidsterkte. In tegenstelling tot de jongeren willen ouderen je juist graag horen.
Geluid is belangrijk. Daarom ook lopen beide groepen met extra batterijen op zak. Wel van verschillend formaat. Een penlight stop je met de beste wil van de wereld niet in je gehoorapparaat. Zo’n apparaat moet zo klein mogelijk zijn en liever niet opvallen. Het heeft daarom ook een vleeskleurig schutkleurtje. Waarom brillen moeten opvallen en gehoorapparaten onzichtbaar moeten zijn, is mij een raadsel. Een iPod moet trouwens ook klein zijn, want dat betekent duur. Maar het mag weer niet zo klein dat je hem niet achteloos kan showen. Daarom zijn ze er in felle kleurtjes met witte draadjes en oordopjes. Wellicht dat deze jongeren straks geholpen zijn met een eigen modelijn voor gehoorapparaten. Want dat hun gehoor er niet op vooruit zal gaan, lijkt me duidelijk. Huh?
|
